Ολόκληρο το άρθρο του συγγραφέα Σταύρου Ζουμπουλάκη στο περιοδικό ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΘΕΜΑΤΑ τεύχος Ιούλιος - Δεκέμβριος 2016
Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν συζητάει, ως γνωστόν, ποτέ τίποτε· συνέρχεται αποκλειστικά και μόνο για να εκλέγει νέους μητροπολίτες στις χηρεύουσες μητροπόλεις. Στη σύνοδο, όμως, της Ιεραρχίας της 4ης Οκτωβρίου 2016 τα πράγματα ήταν διαφορετικά: η Ιεραρχία κλήθηκε να συζητήσει την πολυσέλιδη εισήγηση του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου με θέμα: «Εκκλησιαστικοί προβληματισμοί. Χτες, σήμερα, αύριο». Επιτέλους.
Η εισήγηση εξηγεί αρχικά την αποστολή της Εκκλησίας, όπου, μεταξύ πολλών άλλων σωστών, διαβάζουμε και ότι «η Εκκλησία πάνω απ’ όλα είναι ζωή και η ζωή δεν ορίζεται αλλά βιώνεται. Βιώνεται μέσα από τον διάλογο, που ο ίδιος ο Κύριός μας ανοίγει με τον άνθρωπο κάθε εποχής προκειμένου να απαντήσει στα μεγάλα υπαρξιακά του προβλήματα και ερωτήματα». Θαυμάσια. Και ποια είναι αυτά τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα των ανθρώπων της εποχής μας; Για ποιο πράγμα αγωνιούν; Για ένα και μόνο, σύμφωνα με την εισήγηση: για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον -κυρίως αυτό- της εκκλησιαστικής περιουσίας. Ανταποκρινόμενη, λοιπόν, σε αυτή την αγωνία των ανθρώπων, η εισήγηση μιλάει για οκάδες χρυσού και αργύρου, οικόπεδα, στρέμματα, απαλλοτριώσεις, συμβολαιογραφικά έγγραφα, δικαστικές διεκδικήσεις. Η κεντρική ιδέα είναι η εξής: η Εκκλησία έχει προσφέρει πολλά στο ελληνικό έθνος, στο κράτος και την κοινωνία, από την Επανάσταση του 1821 μέχρι σήμερα, ώστε δικαιούται τώρα να συντηρείται οικονομικά από το κράτος. Η αποστολή της Εκκλησίας αποσαφηνίστηκε και η αγωνία των ανθρώπων κατευνάστηκε!
